'காதல் கொண்டேன்' வெளியாகி 15 ஆண்டுகள்: செல்வா மேஜிக்கும் பெயரில்லா உறவும்!

  கார்தும்பி   | Last Modified : 04 Jul, 2018 02:08 pm

15-years-of-kadhal-konden

பிரம்மாண்ட, தடித்த வார்த்தைகளை கொண்டு மிகைப்படுத்தி எழுதி செல்வராகவனை புகழ வேண்டிய அவசியமில்லை. செல்வராகவன் அப்படியொரு நட்சத்திர அந்தஸ்திற்குள் சிக்கிக் கொள்ளாமல் இருப்பது தான் அவருடைய படைப்புகளில் பிரதிபலிக்கிறது. 2003-ஆம் ஆண்டில் வெளியான 'காதல் கொண்டேன்' ஒரு கிளாசிக் உதாரணம். 'காதல் கொண்டேன்' படம் வெளியாகி 15 வருடங்கள் ஆகியிருக்கிறது. அன்றைய தினத்தை விட காஸ்ட்யூம்களும், கருவிகளும் கொஞ்சம் நவீனமாய் மாறியிருக்கும் தமிழ் சினிமாவில் இன்னமும் அப்படியொரு கதைக்களத்தை யாரும் கையாளவே இல்லை. 

அனுராக் காஷ்யப் சென்னைக்கு ஏதோ கூட்டத்திற்கு வந்திருந்த வீடியோ ஒன்று யூட்யூபில் இருக்கிறது. அதில் ஒரு விஷயத்தை பிளாக் அண்ட் வொயிட்டாக (நல்லது மற்றும் கெட்டது) பார்க்காமல் கிரே ஷேடுகளை பார்ப்பது எவ்வளவு அவசியம் என பேசியிருப்பார். 'காதல் கொண்டேன்' படம் மனப்பிறழ்வின் உச்சத்தை காட்டியிருந்த அதே சமயத்தில், கிரே ஷேடுகளை பேசியதாகவே இருந்தது. திரைக்கலைஞராக இருக்கும் ஒரு மனிதருக்கு இருக்க வேண்டிய குறைந்தபட்ச சமுகப் பொறுப்பே கிரே ஷேடுகளை பேசுவதுதான். 

வயது வந்தோரின் (adults) உலகில் நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என யாரும் இருப்பதில்லை - அப்போதைக்கு பக்கத்தில் இருப்பவர்கள், அப்போதைக்கு உதவுபவர்கள், அப்போதைக்கு காதலிப்பவர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். திவ்யா, ஆதி, விநோத் - இதில் யாருமே நல்லவர்கள் கிடையாது, யாருமே கெட்டவர்கள் கிடையாது. ஆனால், இதில் விநோத் ஸ்பெஷல். வாழ்க்கைமுறை, காதல், உணவு, மனநலம், வளர்ப்பு என எல்லாமே மற்ற இருவரிடமும் இருந்து மாறுபட்டது. இப்படியொருவன், தாங்கிக் கொள்ள முடியாத அன்பையும், நிராகரிப்பையும் சந்திக்கும்போது உண்டாகும் கெமிக்கல் ரியாக்‌ஷன் பெரும் சிதறலாக இருக்கிறது. இவற்றுக்கு இடையே இருக்கும் காரணிகள்தான் படம். 

பாரதியார் கவிதை வரிகளை படத்தின் தலைப்பாக வைத்துக் கொண்டு ஆதிக்கத்தையும், அடிபணிவதையும், பொசசிவ்னெஸ்ஸையும் ரொமாண்டிசைஸ் செய்து படங்கள் வெளியாகும் காலத்தில் - ஒரு டெலிஃபோன் பூத்தில் மாறி மாறி உதட்டை கடித்துக் கொள்வதையே காதலாக அவர்கள் இருவரும் நினைத்தார்கள் என்று எழுதுவதற்கு கொஞ்சம் அறிவும், அதை காம்ப்ரமைஸ் செய்யாமல் படமாக்க நிறைய மனதைரியமும் செல்வராகவனுக்கு தேவைப்பட்டிருக்கும். 

ஆண் - பெண் உறவு, ஆண் - ஆண், பெண் - பெண் உறவு என எல்லாவற்றையுமே ஒரு பதற்றத்தோடும், ஆதிக்கத்தோடுமே நிறைய படைப்பாளிகள் அணுகுகிறார்கள். இதற்கொரு நல்ல உதாரணம் ராமின் 'தரமணி'. 'காதல் கொண்டேன்' படத்தில் மட்டுமல்ல, செல்வராகவனின் எந்தப் படமுமே காதலை ரொமாண்டிசைஸ் செய்ததில்லை. 'ஆயிரத்தில் ஒருவன்', 'இரண்டாம் உலகம்' என எல்லா படங்களிலும் 'காதல்' எனும் பெயரில் செய்யப்படும் அற்பத்தனமான காரியங்களை மட்டுமே நாயகர்கள் காதலில் விழுந்துவிட்டதை எஸ்டாப்லிஷ் செய்ய பயன்படுத்தியிருக்கிறார். இப்படியான ரியலிசம் உண்டாக்கும் தாக்கம் பாசிடிவ்வானதாகவே இருக்கும். 

காதலையும் தாண்டி முத்திரை குத்த முடியாத - லேபிள் செய்ய முடியாத - உறவுகள் எல்லார் வாழ்க்கையிலுமேயே இருக்கும். அதையும் 'காதல் கொண்டேன்' அழகாய் கையாண்டது. திவ்யா விநோத்தை நேசித்ததும், விநோத் திவ்யாவை நேசித்ததும் எந்த விதத்திலும் புனிதமும் கிடையாது, பாவமும் கிடையாது என்பதை பார்க்கும்போது புரிகிறது. 'காதல் இல்லை, இது காமம் இல்லை - இந்த உறவுக்கு உலகத்தில் பெயர் இல்லை' என்ற வரியை கேட்கும் போதெல்லாம் நமக்கு ஒருவர் (பலர்) நினைவுக்கு வருகிறார்கள் இல்லையா? ஆனால், 2018-ல் இன்னமும் யாரும் 'பாய்ஃப்ரெண்டு கேர்ள்ஃப்ரெண்டுனு எல்லாம் லேபிள் பண்ணிக்க வேண்டாம்.. சும்மா பழகுவோம்' என்று ஒரு வசனம் கூட வைத்தது இல்லை. 

இதற்காக, செல்வராகவன் பெண்ணியத்தையும், பெண் விடுதலையையும் இலகுவாக முன் வைக்கிறார் என்று சொல்லிவிட முடியாது. நிறைய நேரங்களில் செல்வராகவனின் படங்களில் வரும் பெண்கள் தியாகிகளாகவோ, எந்த நிலையிலும் பொறுமையை கடைபிடிப்பவர்களாகவோ, அன்பு பொங்குபவர்களாகவும் - அதே நேரம் கொஞ்சம் திமிரோடும் - இருப்பவர்களாகவே உருவாக்கப்படுகிறார்கள். இந்திய பெண்ணை வீட்டின் சொத்தாக்கி, தெய்வமாக்கி, அந்தரத்தில் ஏற்றி வைத்து தீண்டாமைக்கு ஆளாக்குவது இந்திய ஆண்களின் வழக்கம் - அதன் நீட்சி தான் இந்த ஐடியாவாக இருக்கும். 

மற்றபடி, 'காதல் கொண்டேன்' படத்தில் மேட்டிமைவாதம் அங்கங்கே பகடி செய்யப்பட்டிருப்பதை கவனிக்க முடியும். எவ்வளவு பெரிய பிம்பத்தோடு சமுகத்தில் சுற்றி வந்தாலும் யதார்த்தம் என்னவாக இருக்கிறது என்பதையும் காட்ட அழகாய் ஸ்டீரியோடைப்பை உடைத்து விட்டிருப்பார். ஃபாதரை விநோத் திட்டும் காட்சி ஒரு உதாரணம். 

இப்போதிருக்கும் தனுஷ் இப்படி ஒரு கதைக்கு பொருந்தி போவாரா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், நிறைய நடுக்கமும், கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் கொண்டிருந்த அன்றைய தனுஷின் முகம் நமக்கு விநோத்தாக தெரிந்ததில் ஆச்சரியமில்லை. அது செல்வராகவனுக்கும், தனுஷிற்கும் இருந்த உறவு கொடுத்த நம்பிக்கையாக கூட இருக்கலாம். ஒவ்வொரு முறை 'காதல் கொண்டேன்', 'புதுப்பேட்டை', 'மயக்கம் என்ன' படங்களை எல்லாம் பார்க்கும் போதும் இந்த மேஜிக்கை உணர முடியும். 

வீழ்ச்சியை சந்திக்காதவர்கள் எல்லாம் கலைஞர்களாக இருக்கவே முடியாது என்பதை நாம் தீர்க்கமாக நம்பலாம். செல்வராகவன் வீழ்ச்சியையும், உயரத்தையும் மாறி மாறி பார்த்தபடி இருக்கலாம், ஆனால் 'காதல் கொண்டேன்'னுக்கு வீழ்ச்சி என ஒன்று அடுத்த பல வருடங்களுக்கு வர வாய்ப்பில்லை.

- கார்தும்பி, பத்தியாளர் - தொடர்புக்கு snehabelcin@gmail.com

Advertisement:
[X] Close