மூன்றாவது நாயகர்கள் - இறுதிப் பகுதி | ஓர் ஆரோக்கியமான போட்டி

  பால கணேசன்   | Last Modified : 11 Oct, 2018 04:02 pm

third-rank-heroes-of-tamil-cinema-healthy-competition

நிலவில் முதலில் காலடி வைத்தவரின் பெயரை ஞாபகம் வைத்திருக்கும் நாம் இரண்டாவது, மூன்றாவது ஆட்களை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை. நினைவிலும் வைத்திருப்பதில்லை. சரித்திரம் எழுதப்படும்போதெல்லாம் அந்தப் பெயர்கள் பத்தில் ஒன்றாக எங்கேனும் குறிப்பிடப்படுமேயன்றி அவர்களுக்கென இருக்கும் தனித்துவத்தை வெளியில் சொல்வதேயில்லை. முதல் மனிதன் எந்தளவு கடினங்களை அனுபவித்தானோ அதே கடினங்கள்தான் இவர்களுக்கும் இருந்திருக்கும். என்ன ஒன்று முதன்முறை ஒருவர் சென்று வந்ததால் உண்டான நம்பிக்கை மட்டுமே இவர்களுக்கு கிடைக்கும் ஊக்க மருந்து.

எம்.கே.ராதாவோ, ரஞ்சனோ தாங்கள் இருந்த காலக்கட்டத்தை அளக்கும் கருவியாக இருந்தார்கள் என்றெல்லாம் நாம் சொல்ல முடியாதுதான். ஆனால், இவர்களின் உருமாற்றம் காலப்போக்கில் வந்த பலருக்கும் எவ்வளவு உதவிகரமாக இருந்திருக்கிறது என்பதை நாம் கவனிக்கவேண்டும். 

குறிப்பாக, ரஞ்சன் 'சந்திரலேகா' என்கிற காவியத்தின் வில்லன். ஏற்கெனவே நாயகனாக நடித்து நல்ல பெயர் கொண்ட ஒருவர் இவ்வளவு பெரிய படத்தில் வில்லனாக நடிக்க ஒப்புக்கொள்வது நம் தமிழ் சினிமா வரலாற்றில் மிகவும் அபூர்வம். அதை மிகத் திறமையாக செய்து தன் முத்திரையை அதிலும் பதித்தார். இந்த தைரியம் அந்நேரத்தில் யாருக்குமே இருக்கவில்லை. பாதுகாப்பான மினிமம் கேரண்டி வேண்டும் என்கிற எண்ணமே அப்போது மேலோங்கியிருந்தது. காரணம், அப்போது சினிமா என்பது ஒரு நாடகம் என்கிற புரிதல் மக்களுக்கு இருந்திருக்கவில்லை. படத்தில் வில்லனாக வருபவன் நிஜத்திலும் கெட்டவன்தான் என்கிற எண்ணம் மக்களுக்கு இருந்தது. இதையும் மீறித்தான் ரஞ்சன் அதை செய்தார். அவர் செய்த ஒரே தவறு, இந்தி சினிமாவில் கவனம் செலுத்தியதால் தமிழ்ப்பட வாய்ப்புகளை இழந்ததுதான்.

ஜெமினி கணேசன் ஒரு மூன்றாமிட நாயகன் எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு மிகச் சிறப்பான உதாரணம் எனலாம். ஏனெனில் அவர் எல்லா நடிகர்களோடும் சேர்ந்து நடித்தார். அதற்கு அவர் தயங்கியதேயில்லை. அதில் கிடைத்த கதாபாத்திரத்தில் தன்னை நிரூபிக்க மட்டுமே அவர் உழைத்தார். இதன் காரணமாகவே அவருக்கான வாய்ப்புகள் மங்காமல் எப்போதும் பிரகாசமாக இருந்தது. தோல்விப்படங்கள் பெரிதும் அவரை பாதிக்கவேயில்லை. ஜெய்சங்கர் கூட இதை செய்யவில்லை. அனால் ஜெய்சங்கருக்கு வேறு மாதிரியான பிரச்னைகள் இருந்தது. குறிப்பாக கவர்ச்சிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படும் 'கவ் பாய்' படங்களில் நடிக்கவேண்டிய சூழ்நிலை அவருக்கு ஏற்பட்டது. அப்படத்திற்கு ஜெய்சங்கரை எதிர்பார்த்து யாரும் செல்லவில்லை. அந்நடிகைகளின் புண்ணியதாலேயே அப்படங்கள் ஓடியது.

இது தொடர்ந்து நடக்கவே, ஜெய்சங்கர் சினிமா உலகை விட்டு விலகிவிடலாமா என்று கூட யோசித்ததாக சொல்வார்கள். அதன்பின்னர்தான் 'முரட்டுக்காளை'யில் நடிக்க ஒப்புக்கொண்டு தனது இரண்டாவது இன்னிங்ஸை துவக்கினார். பின்னர் வந்த விஜயகாந்த் கிட்டத்தட்ட ஜெமினியின் வழியை பின்பற்றினார் என்றும் கூறலாம். ஜெமினிக்கு முற்றிலும் எதிரான ஆக்‌ஷன் படங்களின் ஹீரோவாக விஜயகாந்த் பார்க்கப்பட்டாலும் கூட அவர் மற்ற நடிகர்களுடன் இணைந்து நடிக்க தயங்கியதேயில்லை. இது அவருக்கு பல விதங்களில் கைகொடுத்தது. 

ரஜினி - கமல் செய்யமுடியாத சில விஷயங்களை செய்யும் சுதந்திரம் விஜயகாந்திற்கு கிடைத்தது. இதை அவரின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியமான விஷயமாக கூறலாம். மேலும் அரசியல் அழுத்தங்கள் வர ஆரம்பித்த நேரத்தில் ரஜினி 'முதல்வன்' போன்ற படங்களில் நடிப்பதிலிருந்து பின்வாங்கினார். காரணம், அவர் தனது பிம்பத்தை காப்பாற்றவும் வேண்டும் அதேநேரத்தில் நேரடியாக அரசியல்வாதி நண்பர்களை பகைத்துக்கொள்ளவும் கூடாது என்கிற பெரிய பிரச்னை அவருக்கு இருந்தது. கமலோ அரசியலுக்கு வருவதை பற்றி சிந்தித்தது கூட இல்லை. அதனால் அவரது படங்களில் எப்போதேனும் இடம்பெறும் அரசியல் கலந்த வசனங்கள் பெரும் அதிர்வு எதையும் ஏற்படுத்தவுமில்லை. அதுவுமில்லாமல் கமலின் வாதங்கள் ஏழை மக்களுக்கானது அல்ல என்பதாகவும் புரிந்துவைக்கப்பட்டிருந்தது.

இந்நேரத்தில்தான் விஜயகாந்தின் அரசியல் படங்களும், அதில் இடம்பெற்ற வசனங்களும் மிகப்பெரும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. அவர் ஒரு திமுக ஆதரவாளர், விடுதலைப்புலிகள் ஆதரவாளர், எம்ஜிஆரை மிகவும் நேசிப்பவர் போன்ற விஷயங்கள் எல்லாம் மிகவும் வெளிப்படையாக இருக்கும்வண்ணம் பார்த்துக்கொண்டார். அது திட்டமிட்ட செயலோ இல்லையோ ஆனால் அந்நேரத்தில் விஜயகாந்தை தவிர்த்து இதை வெளிப்படையாக, தைரியமாக பேச இங்கே யாரும் இருக்கவில்லை. தேர்தல் வாக்குறுதிகளை காற்றில் பறக்கவிடும் அரசியல்வாதிகளையும், அவர்களுக்கு துணை போகும் அதிகாரிகளையும் தொடர்ந்து தன் படத்தில் வசனங்கள் மூலம் விஜயகாந்த் சாடிக்கொண்டே இருந்தார். இதனாலேயே கிராமங்களில் விஜயகாந்திற்கென்று ஒரு தனி ரசிகர் பட்டாளம் எப்போதும் இருந்தது. அவர் அரசியலுக்கு வந்தபோது அதே ரசிகர்களை தனது தொண்டர்களாக மாற்றிக்கொண்டார். இது ஒரு வகையில் எம்ஜிஆரின் வழிதான். ஆனால் எம்ஜிஆர் இருந்தபொழுது அவர்தான் தமிழ் சினிமாவே! அந்த வசதி விஜயகாந்திற்கு இருக்கவில்லை. அதையும் மீறி வெற்றிபெற்றதுதான் விஜயகாந்தை இந்த தொடர் கட்டுரையின் முக்கியமான நாயகனாக மாற்றியிருக்கிறது.

இந்தத் தொடரைப் பின்பற்றும் பலருக்கும் 'மைக்' மோகன், ராமராஜன், பிரசாந்த் போன்றவர்கள் ஏன் இந்தப் பட்டியலில் இடம்பெறவில்லை என்கிற சந்தேகம் பரவலாக எழுந்திருப்பதை கவனித்தேன். அதற்கு முக்கிய காரணமாக அவர்கள் சினிமாவில் கோலோச்சிய கால அளவை இங்கே நாம் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். மோகன் சந்தேகமே இல்லாமல் நிஜமாகவே வெள்ளிவிழா நாயகன்தான். எட்டே வருடங்களில் 25 படங்கள் வெள்ளி விழா கொடுத்த நடிகர் அவர். ஆனால் அது வெறும் எட்டே வருடங்கள் மட்டும்தான். இவ்வளவிற்கும் நாம் நினைப்பது போல் வெறும் மைக் மட்டும் பிடித்தவாறு மேடையில் பாடும் ஆளாக மட்டும் இவர் நடிக்கவில்லை. உச்சத்தில் இருந்தபோதும் கூட வில்லனாக, மனைவியை ஏமாற்றி இரண்டாம் திருமணம் செய்துகொள்ளும் கணவனாக எல்லாம் கூட நடித்திருக்கிறார். ஆனாலும் கூட சொந்தக்குரல் இல்லாத காரணத்தாலும், இளையராஜா என்கிற மிகப்பெரிய ஆளுமையின் காரணமாகவே மோகன் படங்கள் வெற்றியடைகின்றன போன்ற விமர்சனங்களாலும் மோகனின் சரித்திரம் மிக விரைவிலேயே முடிவுக்கு வந்தது. இன்றளவும் அவரது பட பாடல்கள் ரசிக்கப்பட்டாலும் கூட தனிப்பட்ட முறையில் அவரின் நடிப்பை பற்றியோ அல்லது ஆளுமையை பற்றியோ எழுதுவதற்கும், விவாதிப்பதற்கும் எதுவுமே இல்லை என்பதே நிதர்சனம்.

ராமராஜனும் இப்படித்தான். 'கரகாட்டக்காரன்' படத்தின் வெற்றியே அவரது அடுத்த சில வருடங்களைச் சுமந்தது. ஆனால், அதில் எந்தவித மாறுபடும் இல்லாமல் போனதால் மிக விரைவிலேயே அது மங்கியும் போனது. அந்தக் குறைந்த காலகட்டத்திலேயே கிராமங்களில் ராமராஜனுக்கு ஒரு ரசிகர் பட்டாளம் உண்டானாலும் கூட அதுவும் அதே வேகத்தில் நின்றும் போனது. பிரசாந்த் அறிமுகமான காலகட்டத்தில் இளம் வயது நடிகர் என்று யாரும் இருக்கவில்லை. ரஜினி, கமல் தவிர்த்து பிரபு, சத்யராஜ், முரளி, கார்த்திக் போன்றோர் எல்லாம் கல்லூரிக்கு சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். அந்த வகையில் 'வைகாசி பொறந்தாச்சு' ஒரு புது முகவரியை ப்ரசாந்திற்கு கொடுத்தது. ஆனால், அதை தக்கவைக்க அவர் எந்தவொரு முயற்சியும் எடுக்காததாலும், சோகக் காட்சி மற்றும் காதல் காட்சிகளில் தொடர்ந்து ஒரேவிதமான உணர்ச்சிகளை வெளிக்காட்டி நடித்ததாலும் அவரால் பெரிய உயரங்களை எட்டமுடியவில்லை. இதையெல்லாம் சரிசெய்யும் வாய்ப்பு கிடைத்த காலகட்டத்தில் அஜித், விஜய் இருவரும் பெரிதாக வளர்ந்து விட்டார்கள். இதனால் பிரசாத்தும் இந்தப் பட்டியலில் இடம்பெறாமல் போகிறார்.

இன்றைய சிவகார்த்திகேயன் - விஜய் சேதுபதி காலத்தில் இங்கே மூன்றாம் இடத்திற்கு கடும்போட்டி நிலவுகிறது. இவர்கள் இருவரையும் விட சீனியர்களான ஜெயம் ரவி, கார்த்தி, விஷால் போன்றோர் 'மாஸ் ஹீரோ' படங்களும், சற்று வித்தியாசமான கதாபாத்திரங்கள் கொண்ட படங்களும் நடித்து ஒரு வரலாறை படைக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். முன்பை விட இப்போது போட்டி அதிகம் என்பதால் கதைக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் படங்களில் நடிக்க வேண்டிய கட்டாயமும் உருவாகி இருக்கிறது. 

இது உண்மையில் ஆரோக்கியமான போட்டி. இம்மாதிரியான விஷயங்கள் நடிகர்களை முன்னெடுப்பதை தடுத்து, சினிமாவை முன்னெடுக்கும். மேலும், இரு துருவங்கள் சரிகையில் அங்கே சமநிலையை உறுதிசெய்ய மூன்றாம் தோள் ஒன்று தேவை. அதை இனி வரும் தலைமுறையும் செவ்வனே செய்யும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு எப்போதும் உண்டு.

*** நிறைவு ***

- பால கணேசன், கட்டுரையாளர், தொடர்புக்கு vinolishan@gmail.com

முந்தைய அத்தியாயம்: மூன்றாவது நாயகர்கள் - பகுதி 6 | தனி வழியில் விக்ரமும் சூர்யாவும்!

ராசி பலன்கள் / முக்கிய செய்திகளை தினமும் மின்னஞ்சலில் பெற SUBSCRIBE செய்யவும்

எங்களை பின் தொடர

Advertisement:
[X] Close

Breaking News throughout the day

Latest updates will be delivered to you. You can manage from your browser settings.