வேடனின் பக்திக்கு மனமிரங்கிய நரசிம்மர்

  கோமதி   | Last Modified : 21 Feb, 2018 07:55 pm



தினமும் நாம் காலையில் கடவுள் முன் நிற்கும் போது என்றைக்காவது இறைவனை நேரில் பார்க்கலாம் என்று நினைத்துப் பார்த்தது உண்டா. குறைந்தபட்சம் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம் என்றாவது நம்மில் யாராவது நினைத்துப் பார்த்து இருக்கிறோமா ?

இதென்ன வில்லங்கமான கேள்வி? நினைப்பு! என்று தோன்றுகிறது இல்லையா ? உண்மையான பக்தி இருந்தால், நம் பக்தியின் மீது நம்பிக்கை இருந்தால், எதையும் சாதிக்க முடியும் என்பதற்கு இந்த வேடுவனின் கதையே சாட்சி.

ஆதிசங்கரரின் சீடர் பத்மபாதர் என்பவர், சங்கரரின் சீடராவதற்கு முன், எப்படியாவது விஷ்ணுவின் நரசிம்ம வடிவத்தை நேரில் கண்டு விட வேண்டும் என நினைத்து காட்டில் தவமிருந்தார். ஒருநாள் ஒரு வேடன் வந்தான். நெடுநாளாக ஒரே இடத்தில் உண்ணாமல்,உறங்காமல் ,கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்த பத்மபாதரிடம், “சாமி! எதுக்கு இங்கே வந்து கண்ணை பொத்திகிட்டு தூங்குறே! உனக்கு வீடு வாசல் இல்லையா?” என்றான். “நான் கடவுளைப் பார்க்க தியானத்தில் இருக்கிறேன்” என்றார் பத்மபாதர்.  “அதெல்லாம் எனக்கு தெரியாது சாமி! எதுக்காக கண்ணை மூடி இருந்தே! சொல்லு!” என்றான் விடாகொண்டனாக . “நான் நரசிம்மத்தை எண்ணி தவமிருக்கிறேன்” இது பத்மபாதர் . “நரசிம்மமா? அப்படின்னா என்ன!  ” புரியாமல் விழித்தான் வேடுவன். “சிங்க முகம், மனித உடல் கொண்டது அது”பொறுமையாக விளக்கினார் பத்மபாதர் . “அப்படி ஒரு மிருகத்தை காட்டில் நான் பார்த்ததே கிடையாதே! சரி… நீ எங்கிட்ட சொல்லிட்டே இல்லே! அது என் கண்ணில் படாமலா போயிடும்! இன்று சாயங்காலத்துக்குள் அதை புடிச்சுட்டு வந்துடுறேன்”, என்றவனை பரிதாபமாக பார்த்தார் பத்மபாதர்.

சரியான ஞானசூன்யம் என்று எண்ணிக்கொண்டார். ஆனால் வேடனின் எண்ணமெல்லாம் நரசிம்மத்தின் மேல் இருந்தது. அவன் காட்டில் கடுமையாக அலைந்தான். உணவைப்பற்றியோ, தாகத்தைப் பற்றியோ லட்சியம் செய்யவில்லை. இதுவரை அவன் நுழைந்திராத  அடர்ந்த பகுதிகளில் எல்லாம் புகுந்தான். மான், முயல் என்று எத்தனையோ ஓடின. ஆனால் அவனால் நரசிம்மத்தை மட்டும் கண்டபாடில்லை. பொழுது போய் மாலையாகி விட்டது. ஐயோ! அந்த சாமிக்கு கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்ற முடியாமல் போயிற்றே! வாக்கை காப்பாற்றாதவன் பூமியில் வாழ தகுதியில்லாதவன். என் குலதெய்வமே! முருகா! அந்த மிருகத்தை என் கண் முன்னால் காட்டப்பா! என்று உளமுருக வணங்கினான். பயனில்லை. நரசிம்மம் கண்ணில் படவில்லை. இனியும் வாழ்வதில் அர்த்தமில்லை என்று உயரமான பாறை ஒன்றில் ஏறி, குதித்து உயிர்விட தயாரானான். அவனது வாக்கு தவறா நேர்மையும் ,கடமை உணர்வும் அந்த நாராயணனையே அசைத்துப் பார்த்தது.

நரசிம்ம வடிவில் அவன் முன்னால் வந்தார்.ஆகா! மாட்டிகிட்டியா! என்று குதூகலித்த வேடன், அவரை காட்டு கொடிகளைக் கொண்டு கட்டினான். வேதாந்திகளுக்கும், தபஸ்விகளுக்கும் கட்டுப்படாத அந்த வேத நாயகர் அந்த வேடனின் விடாமுயற்சிக்கும், நேர்மைக்கும், சத்தியத்துக்கும் கட்டுப்பட்டார்.நரசிம்மத்தை இழுத்துக்கொண்டு பத்மபாதர் முன்னால் வந்தான்.“சாமி! பாருமையா! இதுதானே நீர் கேட்ட நரசிம்மம்”என்றான் பெருமை பொங்க. பத்மபாதரின் கண்ணுக்கு நரசிம்மர் தெரியவில்லை. வேடனின் கையிலிருந்த காட்டுக்கொடிகள் தான் தெரிந்தது. “அடேய்! அவன் என் அரிய தவத்திற்கே வர மறுக்கிறான். உன்னிடமா சிக்குவான்”, என்றபடி ஏளனமாய் சிரித்தார்.அப்போது அசரீரி ஒலித்தது.“ பத்மபாதா! வேடன் என்னை அடைந்தே தீர வேண்டுமென ஒரே குறியுடன் அலைந்தான். என்னைக் காணாமல் உயிரையும் விட துணிந்தான். நீயோ, அலைபாயும் மனதுடன் நான் வருவேனோ மாட்டேனோ என்ற சந்தேகத்துடன் தவமிருந்தாய். உன் கண்ணுக்கு எப்படி தெரிவேன்!” என்றது அசரீரி. ஒரு வேடனின் பக்திக்கு கட்டுப்பட்ட நரசிம்மன், தனக்கு காட்சியளிக்காமல் போனது பற்றி பத்மபாதர் வெட்கப்பட்டார். பின், ஆதிசங்கரரை சந்தித்து அவரது சீடரான பிறகே ஞானம் அடைந்தார்.

பத்மபாதருக்கு மட்டுமின்றி நமக்குமே இந்த பாடம். ஆதிமூலமே என்று கதறிய ஒரு யானையின் அழுகுரலுக்கு ஓடோடி வந்தவன் தானே அந்த பரந்தாமன்.


நம்பிக்கையும் - பக்தியும் வெறும் வார்த்தைகளோ- பாசாங்கோ இல்லை. சத்தியமும் ஈடுபாடுமே தெய்வ தரிசனத்துக்கு நம்மை இட்டு செல்லும்.


தெறிப்பு செய்திகளுக்கு...

  இங்கே சொடுக்கவும்

எங்களை பின் தொடர

ராசி பலன்கள் / முக்கிய செய்திகளை தினமும் மின்னஞ்சலில் பெற SUBSCRIBE செய்யவும்
Advertisement:
[X] Close