கடைசி பெஞ்சுக்காரி - 2 | பெண்களும் குற்ற உணர்வும்!

  கார்தும்பி   | Last Modified : 11 Jul, 2018 02:08 pm

பெண்களை 'பெண்களாக்குவது' குற்ற உணர்ச்சி மட்டுமே என்று சொன்னால் நம்புவீர்களா?

நீங்கள் பெரிதும் மதிக்கிற, நேசிக்கிற, உதாரணமாக பாவிக்கிற ஒரு மனிதரை முதன்முறையாக பார்க்கிறீர்கள். உணர்வுகள் பெருக்கெடுக்க, போதுமான தூரத்தில் நின்று அவர் நெற்றியில் முத்தமிடுகிறீர்கள். பிறகு ஒருநாள், அவர் உங்களிடம் தவறாக நடக்க முயற்சிக்கிறார். 'வேண்டாம், நோ' என பயந்து நடுங்கும் உங்களை கண்டு விலகிக் கொள்கிறார். 

ஏதோவொரு தருணத்தில் 'இல்ல.. நீங்க அன்னைக்கு அப்படி பேஹேவ் பண்ணது ரொம்ப பயமா இருந்துச்சு... அதனாலதான் அதுக்கப்புறம் பேசல' என்று அவரிடம் உங்களை வெளிப்படுத்துகிறீர்கள். குற்றச்சாட்டை மறைத்தொழிக்க நினைக்கும் அவர் பதிலாக உடனேயே பதறிப் போய், 'என்னது நானா.. அன்னைக்கு நீ என்ன பார்த்ததும் முத்தம் கொடுத்தியே... அது என்னது..? அப்போ நீ என்கிட்ட தப்பா நடந்துக்க ட்ரை பண்ணன்னு அர்த்தம்தானே?' என்கிறார்.

உடனேயே குற்ற உணர்வு கொள்ளத் தொடங்குவீர்கள். இந்தச் சம்பவத்தை வேறு யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என தீர்மானிப்பீர்கள். 

*

பிரேக்-அப் தருணத்தில் ஒருவர் சொன்னது: "நீ எனக்கு ரொம்ப நம்பிக்கை குடுத்துட்ட. நீ எப்பவும் என்கூட தான் இருப்பேன்னு நான் நம்பிட்டேன். இந்தக் காரணத்த நீ ஒரு ரெண்டு மாசம் முன்னாடி சொல்லிருந்தா கூட நான் தயாராகியிருப்பேன். நீ என்னோட நம்பிக்கைய மதிக்கல. நீ கொஞ்சம் பொறுமையா இருந்திருக்கணும். கிட்டத்தட்ட ஒரு வருஷம் ஒண்ணா இருந்திருக்கோம். அப்படின்னா நீ என்ன ஒரு வருஷம் யூஸ் பண்ணிக்கிட்டு, சுரண்டிட்டு இப்போ நல்லா ஏமாத்திட்டன்னு தானே அர்த்தம்?"

மறுபடியும் குற்ற உணர்வு?

*

நண்பர்களைவிட பெண்களுக்கு அதிகம் நெருக்கமாக இருப்பது குற்ற உணர்வுதான். அது சிறுவயதில் செய்யும் ஆடை தேர்வுகளில் இருந்தோ, உட்காரும் போஸில் இருந்தோ, உண்ணும் உணவின் அளவிலிருந்தோ தொடங்கிவிடுகிறது. 

'அய்யோ.. அம்மா கொன்னுருவாங்க' என பெண்பிள்ளைகள் பயப்படும் பல விஷயங்கள், அவர்கள் மீது திணிக்கப்படும் ஆணாதிக்கமாக இருக்கும் என்பதை உணரக்கூட முடிவதில்லை. அம்மாக்கள், அப்பாக்கள், சகோதரர்கள், சகோதரிகள், காதலர்கள், கணவன்கள், மாமியார்கள், மாமனார்கள் என சுற்றி இருப்பவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஒரு 'பெண்ணாக' இருக்கும் கடமையை காலந்தவறாமல் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். 

'வீட்டு வேலைய செய்யாம விட்டுட்டு போற அளவு அப்படி என்ன சினிமா கேக்குது?', 'புள்ளைங்க வீட்டுல இருக்கும்போது நீ எப்படி தனியா பானிபூரி சாப்பிட வரலாம்?', 'டீக்கடையில நின்னு டீ குடிப்பியா?', 'ரோட்டுல நின்னு சிரிக்கிற.. வெக்கமா இல்ல..?' - இந்த வரிசையில் பல கேள்விகள் பெண்களை குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்க கேட்கப்படும். 

இதை நீங்கள் இதற்கு முன் கவனித்திருப்பீர்களா என்று தெரியாது. இனி கவனித்துப் பாருங்கள். உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் பெண்கள் தங்களுக்கு நெருக்கமானவர்களோடு இருக்கும்போது எப்படி சிரிக்கிறார்கள் என்பதை பாருங்கள். யாரோடு இருக்கும்போது உலகம் கவனிப்பதை மறந்து அத்தனை பற்களும் தெரிய 'கெக்கே பிக்கே'வென சிரிக்கிறார்கள் என்று பாருங்கள். 

சத்தியமாய், பெண் பிள்ளைகள் ஒரு வயதில் உரக்கச் சிரிக்க மறக்கிறார்கள். இது பள்ளிப்பருவத்தில் நடக்கும். சிரிப்பை வலுக்கட்டாயமாக அடக்கிக் கொள்கிறார்கள். பிறகு, பல வருடங்கள் கழித்து கல்லூரியிலோ, பணியிடத்திலோ தன்னைப் போலவே ஒரு நபரை நண்பராக அடையும்போது அவள் சிரிக்கும் சிரிப்பு முன்னெப்போதும் இல்லாததை விட சத்தமாக இருக்கும்; கட்டுப்படுத்த முடியாததாக இருக்கும்; வயிறு வலிக்க உண்டாகும் சிரிப்பு; சாலையில் இருக்கும் அத்தனை பேரும் வேடிக்கை பார்க்கிறார்கள் என்பதை மறக்கும் அளவு லயித்துப் போன ஒரு சிரிப்பு. இதைப் பார்த்து சிரிக்க மறந்த பெண்ணொருத்தி' எப்படி சிரிக்குது பாருங்க' என கணவனோடு பைக்கில் கடந்து செல்வாள். சிரிப்பது கூட தவறு என்று மனதில் பதியும் அளவிற்கு குற்ற உணர்ச்சி இங்கே விதைக்கப்படுகிறது. 

பள்ளியில் சுதந்திர தின விழா மார்ச் பாஸ்டில் ஒரு மாணவனுக்கு பதிலாக என்னை தலைமையாக்கியபோது தாக்கிய குற்ற உணர்ச்சி; துப்பட்டா அணியாததால் பாலியல் சீண்டலுக்கு நானே காரணமாகிவிடுவோமோ என துப்பட்டா அணியச் செய்யும் குற்ற உணர்ச்சி; ஒரே சமயத்தில் இருவரை காதலித்தால் உண்டாகும் குற்ற உணர்ச்சி; பிரேக்-அப் சமயங்களில் குற்ற உணர்ச்சி; பிரா ஸ்ட்ராப் வெளியே தெரிந்தால் குற்ற உணர்ச்சி; ஏமாற்றப்பட்டாலும் குற்ற உணர்ச்சி; பாலியல் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளானாலும் குற்ற உணர்ச்சி. 

இப்போது விக்டிம் - சைலன்ஸிங் (victim-silencing) மற்றும் விக்டிம் ப்ளேமிங் (Victim-blaming) குறித்து இங்கு பேச முடிவது நம்பிக்கைக்குரியது. ஆனால், மேற்சொன்னவற்றில் வெகு சில குற்ற உணர்ச்சிகளில் இருந்துதான் பெண்களால் மீள முடிகிறது.

பெண்களை குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ளாக்கியே பழகிய தேசம்தான் தாரளமாக 'பாலியல் வன்கொடுமைகளுக்கு பெண்களின் ஆடை தேர்வு தான் காரணம்' என்றும், 'பெண்கள் பியர் குடிப்பதை நினைத்தால் பயமாக இருக்கிறது' என்றும், 'பெண்கள் தெய்வம் போன்றவர்கள். பெண்மை, தாய்மை, மகிமை - அதனால் சத்தமாக பேசதே' என்றும் பாடம் நடத்தும். 

'நீ ஒரு பெண்; (நாங்கள் பயிற்றுவிக்கும்) பெண்மையோடு வாழ்வதுதான் உனக்கு நல்லது' என இங்கு பிறந்ததிலிருந்தே போதிக்கப்படுகிறது. அடக்கம், ஒழுக்கம், நாணம், அமைதி எல்லாம் பெண்மையின் குணங்கள் - இதிலிருந்து தவறும்போது குற்றவுணர்வு கொள் எனும் படிப்பினையால் பெண்கள் சுரண்டப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

"குற்ற உணர்ச்சி இல்லாத ஒரு பெண்ணைக் காட்டுங்கள், நான் உங்களுக்கு ஒரு ஆணை காட்டுகிறேன்" என அமெரிக்க எழுத்தாளர் எரிக்கா ஜாங்க் சொன்னது இப்போது புரிகிறது. உண்மையில், இங்கே குற்ற உணர்ச்சி கொள்ளாத பெண்கள் என எவருமே இல்லை. அத்தனை பேரும் எதாவதொரு புள்ளியில் குற்ற உணர்ச்சியைக் கடக்க முடியாமல் தவித்துக் கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். 

எனில், இந்த குற்ற உணர்ச்சி இந்திய பெண்களுக்கு மட்டுமானது அல்ல. புவியின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் இருக்கும் பெண்கள் குடும்ப அமைப்பினாலும், கலாச்சார அமைப்பினாலும், மத அமைப்பினாலும் நாளின் ஏதோ ஒரு நொடியில் அல்லது ஒவ்வொரு நொடியிலும் குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாகிக் கொண்டேதான் இருக்கிறார்கள். முன்னேறிய நாடுகளிலும் கூட பெண்கள் குழந்தைகளை பராமரிப்பதும், அவர்களோடு நேரம் செலவிடுவதும் கடமை; அதையே ஆண்கள் செய்தால் தியாகம். இந்நிலையில், இந்தியாவின் பின் தங்கிய கலாச்சார அமைப்பு பெண்களை இலகுவான இலக்காக மாற்றுகிறது. 

ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்து நடக்கும் இந்தக் 'குற்ற உணர்ச்சி - சுரண்டல் - பெண்மை' நாடகத்தை எல்லாம் எளிதில் இனங்காண பழகிக் கொள்ளுங்கள். இதற்கு மேலும், தேவையில்லாத குற்ற உணர்ச்சியால் மண்டையை உடைத்துக் கொள்ள இடம் கொடுக்காதீர்கள். மன அமைதியையும், உங்கள் வளர்ச்சியையும் தவிர வேறு எதற்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்காதீர்கள். அது கலாச்சார காவலர்களின் விளக்கத்தின்படி 'ஒழுங்கீனமாக' இருக்குமென்பது நமக்கு தேவையில்லாத தகவல். சுயநலமாக இயங்குவோம், ஆனால் அடிப்படையான அன்பிநிலையில் மாறாமல் இருப்போம். 

இறுதியாக, நீங்கள் ஏமாற்றியதாக சாடும் முன்னாள் காதலனிடம், 'காதல் நம்பிக்கை கொடுக்கும். நிகழ்காலத்தை மறக்கச் செய்யும். நம் காதலுக்கு முந்தைய உன்னுடைய வாழ்க்கையின் பெரும் பகுதி துயரத்தை காணாமல் ஆக்கியிருக்கும். இதுதான் காதலின் இயல்பு. நான் உன்னை வசியம் செய்து மயக்கவில்லை. என் வாழ்க்கைக்கு தேவையான ஒரு மாற்றத்தை நான் ஏற்று, சுயநலமாக ஒரு முடிவு எடுத்திருக்கிறேன். இந்த முடிவை எடுக்கும் உரிமையும், தகுதியும் எனக்கு இருக்கிறது என்பதை ஏற்றுக்கொள். உணர்ச்சிவசப்பட்டு குற்றச்சாட்டுகளை அள்ளி வீசாதே. பிறகு, நீ சொன்ன அந்த ஒரு வருட கால காதல் அர்த்தமில்லாத குப்பை உணர்வுகளாய் தெரியும்' என்று சொல்லுங்கள்.

- கார்தும்பி,  பத்தியாளர் - தொடர்புக்கு snehabelcin@gmail.com

| ஓவியம்: சவுந்தர்யா ரவி
 

முந்தைய அத்தியாயம்: கடைசி பெஞ்சுக்காரி - 1 | 'பாடி ஷேமிங்'கை எதிர்கொண்ட தருணம்!

குரு பெயர்ச்சி பலன்கள் 2018 - 19 பெற உங்கள் மின்னஞ்சல் முகவரியை பதிவு செய்யவும்

எங்களை பின் தொடர

Advertisement:
[X] Close