கடைசி பெஞ்சுக்காரி - 19 | உங்களுக்குள் இருக்கிறாளா 'ஓல்கா'?

  கார்தும்பி   | Last Modified : 02 Aug, 2018 12:53 pm

our-society-and-i-olga-hepnarov

'ஐ, ஓல்கா ஹெப்ரனோவா' என்றொரு சினிமா.

குடும்பத்திற்குள் நிகழும் வன்முறையின் காரணமாக மனச்சிதைவுக்கு ஆளாகி, சமூகத்தில் இருந்து தனித்தே இருந்து செத்துப் போகும் ஒருத்தியின் கதை அது. 1970-களில் பிராகா நாட்டில் வாழ்ந்த ஒரு பெண்ணின் வரலாற்றை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் படம். உலகம் முழுதிலுமே பெரும் வரவேற்பை பெற்ற இந்தப் படத்தை, பெரும்பான்மை இந்தியர்கள் தங்களோடு தொடர்புபடுத்திக்
கொள்வார்கள் என்றே நான் நினைக்கிறேன்.

குடும்பத்திற்குள் நடக்கும் பாலியல் வன்கொடுமைகளையும், குடும்பத்திற்கு வெளியே நடக்கும் வன்முறைகளையும் எல்லாம் ஒரு நபர் மனச்சிதைவுக்கு ஆளானதற்கு பின்புலமாக அமைத்து பல திரைப்படங்களை பார்த்திருப்போம் - 'காதல் கொண்டேன்', 'நந்தா' என நிறைய படங்கள் தமிழில் இருக்கலாம். 'பைபோலார் டிசாடர்' பற்றி தெளிவே இல்லாமல் '3' படத்தில் தனுஷிற்கு பைபோலார் டிசாடர் இருப்பதாக கதை அமைக்கப்பட்டதையும் பார்த்திருப்போம். ஆனாலும் பெற்றோர்களின் அலட்சிய, ஆணவ, ஏதேச்சதிகார செயல்பாடு குழந்தைகளின் மீது உண்டாக்கும் தாக்கத்தை யாரும் பெரிய அளவில் பேசிவிடவில்லை.

ஓல்காவை அவருடைய அப்பா ஒரு நாள் அடித்ததாக 'ஒல்கா' படத்தில் ஒரிடத்தில் சொல்கிறாள். 'ஷவரில் இருக்கும்போது ரத்தம் வரும் அளவு அடித்தார்' என்று படத்தில் ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டுமே சொல்கிறாள். ஓல்கா ஒரு முறை மட்டுமே தாக்கப்பட்டிருக்கிறாளா; ஒரு முறை தாக்கப்ப்பட்டதே வாழ்நாள் முழுதிலுமே மாற்றத்தை உண்டாக்கிவிடுமா எனும் கேள்விகள் உங்களுக்குத் தோன்றி மறைந்தாலே
உங்களுக்கு இன்னும் மனமுதிர்ச்சி தேவைப்படலாம்.

இந்தியாவில் பிறந்து வளர்ந்த நீங்கள், ஒவ்வொரு முறை அம்மாவாலோ அப்பாவாலோ தாக்கப்படும் போதும், அதற்காக அவரை பழி வாங்க வேண்டும் என நினைத்தது இல்லையா? அடி வாங்கப்போகிறோம் என்பதை உணரும்போது அடிவயிறு கலவரமாகி நடுக்கம் உண்டானதில்லையா? பதற்றத்தில் கதறி அழுது, விம்மி விம்மி அழுது வேறு வழி இல்லாமல் அடித்த ஆளிடமே அரவணைப்பு தேடிப் போனதில்லையா?

இதெல்லாம் 'நியாயமானவை' என எப்படி ஏற்றுக் கொண்டோம். ஏனென்றால், உங்கள் நண்பர்களுக்கும் இது நடந்தது. கூடவே, 'ஸ்ட்ரிக்டான' பெற்றோராக இருப்பதும், குழந்தைகளை அடித்து வெளுப்பதும் இங்கே பிரம்மாண்டமாக 'ரொமான்டிசைஸ்' செய்யப்படுகிறது.

இதனாலோ என்னவோ இந்த வன்முறை சாதாரணமாக்கப்பட்டுவிடுகிறது. 'அம்மா தானே அடிச்சேன்', 'அப்பா தானே கத்துனார்' என்பது போன்ற வசனங்களின் அபத்தம் ஹைலட் செய்யப்படுவதில்லை. குழந்தை பெறுவது ஒரு பயோலாஜிக்கல் செயல்பாடு - அது உங்களுக்கு இன்னொரு உயிரின் மீது முழு அதிகாரத்தையும் செலுத்த எந்த உரிமையும் தராது. ஆனால், குடும்பம் எனும் அமைப்பு எளியவரான குழந்தைகள் மீது வலியவரான பெற்றோர்கள் முழு அதிகாரத்தையும் செலுத்த வழி செய்கிறது.

1) 'ஐ, ஒல்கா ஹெப்ரனோவா' படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியுமே பற்பல பிரிவுகளில் பற்பல விவாதங்களை துவக்கி வைக்கிறது. ஒல்கா தனியே வாழ வேண்டும் என்று போகிறாள். ஒரு குடிசையை அமைக்க வேலைகள் செய்யத் தொடங்குகிறாள். காசில்லை. அம்மாவுக்கு ஃபோன் செய்து காசு கேட்கிறாள். அம்மா சில பொருட்களோடு ஓல்காவின் வீட்டிற்கு வருகிறார். 'குளிர் காலத்தில் நீ இங்கிருக்க முடியாது.. வீட்டிற்கு வந்துவிடு' என்கிறார். ஓல்கா மறுக்கிறாள். 'நீ வருவ' எனும் அதிகாரத் தொனியில் அம்மா சொன்னதும் ஓல்கா வெறுப்பாகி 'யாரும் எனக்கு கட்டளையிட முடியாது' என்று கத்திக்கொண்டே அம்மாவை அடிக்கப் பாய்வாள்.

'நான் முழுமையாக வேறு யாரையும் சாராமல் வாழ முடியாது என்பதை ஏற்றுக் கொள்கிறேன். எனக்கு உங்கள் உதவி தேவைப்படுகிறது என்பதையும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் என்னை முழுமையாக ஆட்டிப் படைக்கலாம் என்று மட்டும் நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். அதற்கு உங்களுக்கு ஒரு உரிமையுமே கிடையாது' - இப்படி நாம் எத்தனை முறை உணர்ந்திருப்போம்? இப்படி உணர்வது அநியாயம் என எத்தனை முறை குற்றவுணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டிருப்போம்?

வேடிக்கையான விஷயம் என்னவென்றால், யாரால் நாம் தாக்கப்பட்டு, ஒடுங்கி ஒளிந்து வாழ வேண்டும் என நினைக்கிறோமோ - அவர்கள் நம் ஆளுமை மீது குற்றஞ்சாட்டியபடியே இருப்பதுதான். ஆனால், இப்படி கலவையான உணர்வுகள் தோன்றுவதற்கு காரணமே நாம் அனுபவித்த வன்முறைதான் என்று யாராவது சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோமா? 

இந்தப் படம் அதை பேசுகிறது.

2) படம் தொடங்குவது ஓல்கா தற்கொலைக்கு முயற்சி செய்யும் காட்சியில். 'உனக்கு தற்கொலை செய்யுமளவு மன தைரியம் இல்லை என்பதை ஏற்றுக் கொள்' என்று அடுத்தக் காட்சியில் மன நல மருத்துவரான ஓல்காவின் அம்மா அவளிடம் சொல்கிறார். ஓல்கா மனநல சீரமைப்பிற்காக ஒரு ஹாஸ்டலுக்கு அனுப்பப்படுகிறாள்.

அங்கே இருக்கும் மற்ற பெண்களால் தாக்கப்படுகிறாள். ஒரு இடத்தில் 'ஓல்கா நீ ஏன் உற்சாகமான புத்தகங்களை படிப்பதில்லை' என்று ஒருவர் கேட்கிறார் - அவர் மருத்துவராக கூட இருக்கலாம்.

வெள்ளை முயல்குட்டி போல உற்சாகமாக துள்ளிக் குதித்து சந்தோஷத்தை பரப்புவராக நீங்கள் இருப்பின் எங்கள் சார்பில் உங்களுக்கு அதிகபட்ச கோபத்தைக் காட்டுகிறேன். 'எங்கள்' என குறிப்பிட்டது - சோகமானவர்களை. உங்களுக்கு இதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. 'ஏங்க சோகமாக இருக்கீங்க? சந்தோஷமா இருக்க வேண்டியது தானே?' என கொஞ்சம் கூட புரிதலே இல்லாமல் நீங்கள் எத்தனை முறைதான் கேட்பீர்கள்? எங்களால் சந்தோஷமாக இருக்க முடியாது. தொடர்ந்து நான்கு மணி நேரம் சந்தோஷமாக இருந்தால் சத்தியமாய் நெஞ்சு பாரமாகிவிடும்.

சந்தோஷமாக இருப்பது எங்களை சோர்வடையச் செய்யும். துயரில் இருந்தும், ஒன்றுமில்லாமையில் இருந்தும் துளிர்க்கும் சில துளி உற்சாகமும், சந்தோஷமும்தான் எங்களுக்கான டோசேஜ். துயரை லயித்தபடியே, எதையும் உணராமல் இருக்கும்போது தான் எங்களுடைய முழு ஆற்றலும் வெளிப்படும். இது தெரியாமல் நாங்கள் பல நாட்கள் 'நம்ம ஏன் சோகமாவே இருக்கோம்? எல்லார் மாதிரியும் சந்தோஷமா இருக்க மாட்டேங்குறோம்' என யோசித்திருக்கிறோம். யோசித்திருக்கிறோம் என்று சொல்ல முடியாது -யோசிக்கச் செய்திருக்கிறீர்கள். சோகமாக இருப்பது பெரும் குற்றம் என சித்தரிக்கிறீர்கள். அடிக்கடி 'ச்சியர் அப்' சொல்கிறீர்கள். 'நீ ஏன் ச்சியர்ஃபுல்லான புத்தகங்களை படிப்பதில்லை' என்று கேட்பவருக்கு ஓல்கா சொல்லும் பதில் தான் உங்களுக்கும் சொல்லிக் கொள்கிறோம்.

3) 'மன நலனிற்காக அளிக்கப்படும் மாத்திரைகளும், மருந்துகளும் ஒரு கூந்தலுக்கும் பிரயோசனமில்லை' என ஓல்கா சொல்கிறாள். இதை சொல்வதற்கு ஓல்காவை விட வேறு யாருக்கும் தகுதி இல்லை என்று நம்புகிறேன். 

மேற்குலக நாடுகளில் கூட சைக்கியாட்ரிஸ்ட்களும், சைக்காலஜிஸ்டுகளும் முழுமையாக ஒரு நபருக்கு உதவிடாத நிலை இருக்கிறது. இந்தியாவில் எப்படி இருக்கிறது என்று தெரியுமா? பேருக்கு ஒரு சைக்காலஜி டிகிரி படித்துவிட்டு, நகரின் மையத்தில் ஒரு இடத்தை பார்த்து, மருத்துவமனையாக தொடங்கி, வருபவர்கள் எல்லாரிடமும் ஒரே கேள்விகளுக்கு பதில் எழுதச் சொல்லி, முழுமையாக சிக்கலை புரிந்து கொள்வதற்க் குறைந்த பட்ச முயற்சி கூட செய்யாமல், காசு வசூலிப்பதிலேயே கவனமாக இருக்கும் மனநல மருத்துவர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். 

அதாவது, மருத்துவத் துறையின் பிற பிரிவுகளை போலவே உளவியலும் நாசாமாய் தான் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இந்த லட்சணத்தில்
எங்கிருந்து மன ஆரோக்கியத்தை பற்றியும், உளவியல் மருத்துவர்களின் அரைவேக்காட்டுத்தனத்தையும் பற்றியும் விவாதங்களை தொடங்குவது?!

4) 'நான் பாலியல் ரீதியில் முடங்கிப் போய் இருக்கிறேன். என்னால் ஒரு ஆரோக்கியமான உறவை கையாள முடியாது' - என்று ஒருவரிடம் ஓல்கா பகிர்வாள். தன் காதலியின் தேவையை பூர்த்தி செய்ய முடியாமல் தவிப்பது, அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல தெரியாமல் - முடியாமல் அமைதியாய் உட்கார்ந்திருப்பது, அவள் விட்டு விலகியதும் வீட்டிற்கு சென்று திரும்ப அழைப்பது, எதுவுமே நடக்காது என்பதை உணர்ந்ததும் மருத்துவரிடம் தனக்கொரு துணை ஏற்பாடு செய்து தர முடியுமா என கேட்பது - ஒல்காவின் உறவுகள் எவ்வளவு சிக்கலாக இருந்தவை என்பதை இதிலிருந்து புரிந்து கொள்ளலாம். இதில் பாதி சிக்கல்களாவது நமக்கும் இருக்கிறதே? என்ன செய்யலாம்.

5) க்ளைமாக்ஸில் ஓல்கா தூக்கில் போடப்படுவாள். படம் முழுதும் மரணத்தை வரவேற்றபடியே இருக்கும் அவள், அந்த சமயத்தில் தனக்கு உயிர் வாழ வேண்டும் என கதறி அழுவாள். செக்யூரிட்டி கார்டுகள் இழுத்துப் போவதை பார்க்க நமக்கு தெம்பே இருக்காது. ஆனால், அதை விட அதிகம் வலி உண்டாக்குவதாக இருந்தது, ஓல்கா தூக்கில் தொங்குவதை தொடர்ந்து வரும் காட்சி. ஓல்காவின்
அம்மா, அப்பா, சகோதரி ஒரு டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்து அமைதியாக, ஒரு சலனமும் இன்றி உணவருந்தும் காட்சி அது. குடும்பம் எனும் சீரழிவு உண்டாக்கும் தாக்கங்களை - அதன் பிரதிநிதிகளும், உறுப்பினர்களும் அறிந்து கொள்ளவோ, ஏற்றுக்கொள்ளவோ மாட்டார்கள்.

ஆனால், ஓல்காவின் பிரதியாக இருப்பவர்களைப் போன்றவர்களால் ஆனதுதான் இந்த உலகம்.

- கார்தும்பி, பத்தியாளர் - தொடர்புக்கு snehabelcin@gmail.com

முந்தைய அத்தியாயம்: கடைசி பெஞ்சுக்காரி - 18 | காதலைக் 'கடந்த' வெறுமையே போதைதான்!

ராசி பலன்கள் / முக்கிய செய்திகளை தினமும் மின்னஞ்சலில் பெற SUBSCRIBE செய்யவும்

எங்களை பின் தொடர

Advertisement:
[X] Close

Breaking News throughout the day

Latest updates will be delivered to you. You can manage from your browser settings.